De zwangerschap

Op deze pagina zal ik proberen iedereen op de hoogte te houden over het verloop van mijn zwangerschap.

De eerste weken...

Na onze eerste conceptiepoging voelde ik mij direct al super vrolijk. Ik vond het natuurlijk ook reuze spannend, maar eindelijk zou mijn droom in vervulling gaan. Want hoewel mensen dit hele traject beschouwen als een soort liefdadigheid, is het ook gewoon mijn eigen wens en verlangen om dit mee te mogen maken. Zwanger te mogen zijn en een kindje op deze aarde mogen zetten. De hele zwangerschap en bevalling is zo'n bijzonder mooi proces. Ik wil hier hoe dan ook ontzettend van gaan genieten. <>

Op 22 december was daar dan eindelijk de uitslag. De test was positief en mijn gevoel werd bevestigd. Het is gelukt! Ik ben inderdaad zwanger. De volgende dag werd ik wakker en toch was het nog niet helemaal door gedronken. Ik legde mijn hand op mijn buik en probeerde mij voor te stellen dat er in mijn buik nu een heel klein embryo had plaats genomen wat zich zou gaan ontwikkelen tot een klein mensje..

Na 4 weken voelde ik mij op een ochtend een klein beetje misselijk. Maar nog niet extreem. Ik voelde dat er wat gaande was en te gelijk werd ik er super blij door verrast. Misselijk zijn is niet echt iets waar je op hoopt, maar ergens gaf het zo'n bevestiging dat het juist goed was. Dit hoort er helemaal bij. Ik accepteerde het gevoel en 'liet het er zijn'. Ik gaf mijn lichaam wat meer rust en probeerde mijn voeding wat aan te passen om er lichamelijk zo goed mogelijk door heen te komen.

HCG

Gaande weg werd de ochtendmisselijkheid helaas wel steeds iets heftiger met rond de 11 weken een piek waarbij ik in de ochtenden daadwerkelijk heb moeten overgeven.
Het zou vanzelf weer overgaan. In deze fase wordt de misselijkheid veroorzaakt door het hormoon hCG. Dit hormoon zorgt ervoor dat de baarmoeder zich aanpast aan de nieuwe situatie zodat er een goed 'klimaat' ontstaat voor de ontwikkeling van de embryo.
Dit hormoon scheidt je lichaam ook weer af doormiddel van je urine. Vrouwen die moeilijk zwanger worden hebben vaak een te kort aan dit hormoon. Om deze vrouwen te helpen is er de mogelijkheid om je urine te doneren aan de organisatie "Moeders voor Moeders".
Hoe dit precies in zn werk gaat kun je lezen op hun website.

Uiteraard heb ik daar niet lang over na hoeven denken en heb ook ik mij aangemeld en dagelijks mijn urine verzameld. Of het veel moeite was? Nee, absoluut niet, je raakt eraan gewend om in een potje te plassen en dit heb ik dan ook 10 weken lang gedaan. Tussen je 6e en16e zwangerschapsweek is de meeste hCG aanwezig en dat is dan ook de periode waarin er gedoneerd kan worden.

Het tweede trimester

De eerste 13 weken zijn voorbij en langzaamaan zullen de eerste zwangerschapskwaaltjes zoals ochtend misselijkheid en vermoeidheid weer verdwijnen. Niet altijd, maar in de meeste gevallen merken veel vrouwen dat ze weer alles kunnen doen. In mijn geval was dat ook wel zo, maar het verliep heel geleidelijk. Wat ik wel echt jammer vind is dat ik mij veel minder energiek voelde lichamelijk en besloot om niet meer fanatiek te gaan sporten. Na 5 minuten rennen voelde ik me al zo belabbert dat ik er gevoelsmatig beter aan deed om gewoon rustig aan te doen.
In plaats daarvan besloot ik wel om grotere wandelingen met de honden te gaan maken zodat ik mijn stofwisseling en conditie toch enigsinds op peil kan houden..

Verder kan ik vertellen dat ik mij in het tweede trimester inderdaad een stuk beter voelde. Vooral emotioneel merken veel mensen aan mij dat ik vrolijker ben dan anders en langzaamaan weten ook steeds meer mensen uit mijn omgeving over mijn zwangerschap. Tijd voor leuke gesprekken met vriendinnen en andere zwangere vrouwen. Benieuwd wat me nog allemaal te wachten staat..

18 weken zwanger

Vandaag al weer 18 weken zwanger. Dat betekend dat we al bijna op de helft zijn en de 20 weken echo zullen hebben. Weer een mijlpaal tijdens je zwangerschap. Vanaf afgelopen week ben ik écht de aanwezigheid van mijn 'baarmoeder' gaan voelen. Je voelt plots dat er zich een ballonnetje in je buik bevind. In dat ballonetje zwemt ons kleine wondertje nu nog even rond, maar straks kan dat niet meer en wordt het allemaal wat krapper in mijn buik. Ondertussen hebben Roy en Manuel mij al weer verwend met nieuwe (zwangerschaps) kleding en leuke dagjes uit samen. We hebben bijna dagelijks contact en als er wat is staan ze direct voor mij klaar.

 

Hoe voelt dat nou? Dat zwanger zijn? Geweldig maar ook heel vermoeiend. Iedereen die mij kent weet dat ik altijd energie voor tien heb. Dat is nu wel even anders. De gedachten aan ons kindje geeft mij wel een intens gelukkig gevoel. Ik ben zo benieuwd hoe het straks allemaal zal verlopen. Ik zit vol trots en vol vertrouwen. Want ondanks dat mensen als maar in hun hoofd hebben dat ik dit kindje straks 'weg geef'', voelt dat voor mij helemaal niet zo. Straks als het er eenmaal is, komt het in een warm liefdevol gezin en zijn wij daar gewoon met zijn drietjes om voor die kleine te zorgen. Ik woon dan misschien niet bij de papa's, en mijn 'deel' is misschien klein, maar ik bén er wel. Op mijn eigen manier. Als ik zie en voel met hoeveel zorgvuldigheid, verantwoordelijkheid en liefde Roy en Manuel nu met de voorbereidingen bezig zijn dan denk ik alsmaar, 'Wat een mazzel heeft die kleine van ons zeg. Ik zou wíllen dat ik zelf bij hén geboren zou worden'. Er komen allerlei leuke, speelse thema's aan bod als het over de inrichting van de babykamer gaat, er wordt goed nagedacht over de toekomstige school, over bepaalde gezondheidsvragen en nog veel meer. Mijn vertrouwen in Manuel en Roy groeit nog elke dag. Hoewel ik mij er heel goed van bewust ben dat óók zij fouten zullen maken. Zoals elke ouder doet. Dingen uiteindelijk toch nét even anders zullen doen als ik zelf gedaan zou hebben. Maar dat geeft niks. Dat is precies dat stukje invulling wat elk ouder weer uniek maakt en daarin zal ik dus ook een stukje moeten gaan 'loslaten'.

 

Gedurende mijn zwangerschap wordt mijn gevoel dat dít de juiste weg is alleen maar sterker en alsmaar bevestigd. Toch zal ik niemand aanbevelen om óók draagmoeder te worden. Ik wil ieder adviseren om dat geen te doen wat bij hem of haar past. Doe altijd wat voor jóu goed voelt. Wel of geen kinderen, en hoe je dat vorm geeft is iets wat alleen jijzelf kunt bepalen. Er zal altijd anders gedacht en gevoeld worden, daarvoor zijn wij allemaal juist zo verschillend. Als iemand iets anders 'voelt' is dat nog niet goed of fout. Mensen uiten ook hun zorgen naar mij toe. Misschien met de aller beste bedoelingen, maar hun zorgen komen voort uit hun 'eigen gevoel, ervaring en verlangens.

Net zoals ik niet de behoefte voel aan een man, een hetero relatie. Zo voel ik niet de behoefte van het ouderschap. Dat is een gevoel dat kun je een ander niet afdwingen. Dat is er, of dat is er niet. Echter sta ik wél open voor alle tips en adviezen die mij gegeven worden. Ik kan eigewijs zijn en mij voor alle zorgen en kritiek gaan afsluiten, maar wat win ik daarmee? Helemaal niets. Ik probeer dus voor mijzelf uit te zoeken of die kritiek mij misschien ook iets waardevols kan bieden. Ik sluit dus niet direct alles uit, maar probeer ook steeds vanuit een andere positie naar mijzelf te kijken. "Wat als..." Dit geeft mij de mogelijkheid om mijzelf en ons kindje nóg beter voor te bereiden op wat straks komen gaat.

Over de helft..

De afgelopen weken is er weer vanalles gebeurd waarvan ik jullie graag op de hoogte wil brengen. De twintig weken echo is inmiddels geweest en ook dat was weer een fantastisch en waardevol moment. Ons kindje groeit gelukkig netjes volgens het 'boekje' en alles lijkt voorspoedig te verlopen.

Jongen of een meisje?
Een vraag die veel gesteld wordt. Gaan we dit delen of houden we dit voor onszelf? Na overleg besloten dat we dit best willen delen met de mensen om ons heen. Anders moet je toch constant op je hoede zijn, dat je je niet verspreekt.
We weten dus inmiddels dat we een dochter mogen verwachten en ook zijn we al over haar naam uit. Echter houden wij deze wél nog even lekker voor ons drietjes. 

Gaande weg lees ik steeds meer over zwangerschap en alles wat erbij komt kijken. Er is nog een hoop wat ik nog helemaal niet wist. Er zijn tegenwoordig veel leuke app's en websites omtrent zwangerschap die je overal van op de hoogte houden. De ontwikkeling van je kindje, het proces waar jouw lichaam mee te maken heeft en alle veranderingen die belangrijk zijn voor jouzelf maar ook je omgeving. Toch is dat een heel mooi en gaaf proces. Je ervaart, leert en herkent dingen waar je voorheen slechts van gehoord had. Die herkenning tijdens het lezen is zo ongelooflijk gaaf. Zelfs de meest gekke kwaaltjes worden opeens heel onschuldig. Het hoort er dus gewoon bij.. Inmiddels lukt het me nu echt niet meer om mijn favoriete broeken te dragen. Deze zijn dus vervangen voor speciale zwangerschapskleding. Ook wel positiekleding genoemd. Lieve Roy is nu al een paar keer mee geweest met shoppen. Tijdens het passen prop je een kussen onder je shirt en fantaseer je erop los. Ik ben inmiddels van vanalles voorzien dus ik ben helemaal klaar voor deze zomer!

Pretecho (23 weken)

Ons kindje heeft niet alleen een éxtra ouder, ze heeft ook nog een extra opa en oma! Helaas kon mijn vader er niet bij zijn, maar het was een leuke en aangename ontmoeting tussen de families. Wat ik persoonlijk vooral héél mooi vond waren de woorden van de vader van Manuel. Hij vertelde mijn moeder nog geen kleinkinderen te hebben en voor hem is dit kindje dus ook een grote droom die uit mag komen. Dan heb je wel een zoon, maar dan blijkt hij homo te zijn... de kans dat er een kleinkind zou komen leek dus verkeken. Maar dit kindje is toch echt van zijn bloedeigen zoon. Ook hij kan niet wachten om zijn kleindochter te ontmoeten. Dat voelt heel speciaal! Na de echo zijn we met zn allen gaan lunchen bij Roy en Manuel thuis en hebben zij weer met trots alle inmiddels verzamelde babyspullen laten zien.

...In week 24 van je zwangerschap is het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor het waarnemen van bewegingen ontwikkeld. De kleine bewoner van je baarmoeder kan dus actief jouw bewegingen voelen! Bij een dansje op je favoriete muziek danst er nu altijd iemand mee. Samen met de voetjes van de vloer. Trouwens, je baby kan vanaf nu ook goed prikkelingen voelen. Als je zijn voetjes aanraakt, trekt hij waarschijnlijk zijn beentjes op. Volgens de richtlijn van de Nederlandse kinderartsen is je baby na 24 weken zwangerschap levensvatbaar. Dit betekent dat artsen er alles aan zullen doen om je baby in leven te houden als je nu bevalt. Door de moderne behandelmethoden is de kans aanwezig dat dit lukt, maar de kans op een gezonde baby is natuurlijk veel groter als hij nog een poosje in je buik blijft. De longen van je kindje zijn op dit moment nog niet goed gerijpt, dus zelfstandig ademen is nu nog onmogelijk.

Zo groot als een voetbal

Inmiddels is mijn baarmoeder flink gegroeid en heeft nu de volume van een voetbal! En ja, dat is inmiddels ook goed te zien. Met donkere kleding en een wijd vest kan ik mn buik nog wel een klein beetje verborgen houden, maar dit zal niet heel lang meer duren. Gelukkig maakt dat ook niets uit. Zwanger zijn is iets moois en het geeft je een enorm sterk en trots gevoel. En dit kindje dragen voor mijn vrienden voelt zo ontzettend waardevol! Om de papa's er zo veel mogelijk bij te betrekken hebben we dagelijks contact en spreken we regelmatig af. Inmiddels hebben ook zij mogen genieten van de eerste 'schopjes' wat nu ook goed voelbaar is als je je hand op mijn buik legt. Ze krijgt ook steeds meer mee van alles wat ik doe. Haar zintuigen werken nog niet optimaal, maar ze pikt al wel geluiden op uit mijn omgeving. Ook leert ze mijn stem en bewegingen te herkennen. Roy en Manuel hebben mij twee leuke opnames toe gestuurd. Als ik 'savonds in bed lig en voel dat ons meisje 'wakker' is, dan houd ik mijn telefoon dichtbij mn baarmoeder en speel dan hun voorleesverhaaltje af. Zo leert zij ook alvast de stemmen van haar papa's te herkennen en zal zij zich extra veilig voelen als ze eenmaal in ons midden is.

Leuke uitstapjes

Na onze gezamelijk vakantie in de Ardennen om elkaar nog beter te leren kennen, zijn er nog heel wat andere leuke uitstapjes geweest. Zo hebben we een keer een bootje gehuurd in de Biesbosch waar we ook hebben gepicknickt, hebben Roy en Manuel mij verrast met een super gaaf optreden van Alain Clark. Hebben we heerlijke genoten van een dagje sauna, zijn we naar een theatervoorstelling geweest en hebben we ook nog een aantal leuke uitstapjes op de planning staan.
Omdat we al over de helft zijn van de zwangerschap willen we graag nog genieten van een korte vakantie samen. Dus we hebben met Pinksterweekend iets leuks geboekt. Wat precies, weet ik dan weer niet want dat willen Roy en Manuel nog een beetje als verrassing voor mij houden. Ik ben erg benieuwd!

Pinksteren, Onze "Babymoon"

Afgelopen vrijdag zat ik al vroeg in de auto opweg naar mijn ouders om mijn honden daar onder te brengen. Deze Pinksteren hebben Roy en Manuel namelijk een korte vakantie gepland voor ons drietjes (viertjes) ;) Zuid- Limburg was het plan. Dat werd uiteindelijk toch een klein Belgisch dorpje net over de grens. Maastricht lag nog altijd op steenworp afstand en het huisje dat ze gereserveerd hadden lag in een prachtig dorpje omringt door een mooi bossig heuvellandschap.

Vriendschap en vertrouwen

Gedurende deze heerlijke Pinkstervakantie hebben wij ons goed vermaakt en naast serieuze gesprekken ook heel veel lol met elkaar gehad. Ik vind het heel fijn om te ervaren dat Roy en Manuel echt zichzelf durven te zijn bij mij. In het begin van elke nieuwe 'relatie' doe je toch altijd je best om jezelf van je goede kanten te laten zien. Het zijn echt twee geweldige mannen met een hoop verantwoordelijkheids gevoel, liefde en heel veel passie voor mens en natuur. De afgelopen dagen hebben we weer fijne gesprekken met elkaar gehad. Hoe gaan we het straks voor ons zien. Klopt het beeld nog steeds wat wij vorig jaar samen hadden? En zijn er misschien dingen veranderd?

 

Eigenlijk is het enige dat ik gemerkt heb dat echt veranderd is, is de manier waarop wij op onze omgeving reageren. Niets anders dan een wisselwerking wat ontstaat wanneer 'anderen' zich ermee gaan bemoeien. Daar is niks verkeerds aan overigens. Het is altijd goed om rekening te houden met je omgeving en het kan je weer een hoop nieuwe input geven. Mijn gevoelens en mijn intensies omtrent onze kinderwens zijn oprecht en nog altijd onveranderd. Ik voel niet die zelfde behoefte die andere zwangere vrouwen schijnbaar ervaren. Ik voel vooral de behoefte om ons kindje de best mogelijke start mee te geven en straks twee mensen intens gelukkig te maken door hun 'gezin' compleet te kunnen maken. Ik voel niet de behoefte om zelf te gaan moederen. Ik ben er op mijn eigen manier voor haar. Maar daarvoor hoeft zij niet bij mij te wonen en op te groeien. Maakt mij dat een slecht mens? Ben ik soms gevoelloos? Absoluut niet. Ik voel net zoveel liefde, angst en verdriet als andere mensen. Maar we geven daar allemaal op onze eigen manier vorm aan.

 

Als ik ons meisje voel bewegen leg ik mijn hand op mijn buik en spreek haar soms zachtjes toe. Ik vertel haar dat ik niet kan wachten om haar te ontmoeten en dat ze heel gewenst is. Dat haar papa's de aller liefste van de wereld zijn en als het bedtijd is houd ik mijn telefoon dichtbij mijn buik en speel een van de voorlees verhaaltjes af die Roy en Manuel hebben ingesproken.

 

Deze vakantie hebben we ook weer leuke dingen ondernomen. Zo zijn we een dagje naar Maastricht geweest waar we wat leuke babykleertjes hebben gekocht en van de gezellige terrasjes hebben genoten. Ook zijn we een dagje naar de Sauna geweest en hebben een mooie boswandeling gemaakt door het prachtige landschap waar we herten en eekhoorntjes hebben gespot. Ik ben echt verwend door de jonges en ben erg dankbaar dat ik dit mooie avontuur met hen mag aangaan. Ik geniet sinds week 14 écht van het 'zwanger zijn' en heb nauwelijks echt klachten. Ik voel mij goed, trots en heel sterk. Collega's reageren super positief en ook steeds meer mensen in mijn omgeving maken leuke complimenten over mijn nog altijd wat bescheiden buikje. Week 27 is al weer aangebroken. Nog even en dan kan het echte aftellen gaan beginnen... spannend!!!

Zwangerschaps Yoga en Hypnobirthing

Sinds een aantal weken doe ik weekelijks een Yoga avond speciaal voor zwangere vrouwen. Naast de fijne ontspanningsoefeningen geeft de lerares ook een hele hoop informatie en tips omtrent de zwangerschap. Wat hormonen met je doen, welk effect bepaalde ademhalingsoefeningen hebben en ze helpt ons er aan te herrinneren dat wij te allen tijde 'baas over ons eigen lichaam' zijn. Dus als je bepaalde handelingen niet prettig vind, dat je dit vooral kenbaar moet maken aan de zorgverleners.

 

Naast de zwangerschapsyoga hebben we besloten om gezamelijk deel te nemen aan een cursus Hypnobirthing. Dat klinkt misschien erg zwaar of juist zweverig. Toch valt dat ontzettend mee en heb ik gemerkt dat heel veel dingen eigenlijk van zelfsprekend zijn. Althans voor mij. Het zit namelijk heel dichtbij bij mijn eigen gevoel. Vertrouwen hebben in jezelf en het menselijk lichaam. Door middel van ademhalingsoefeningen en aanrakingen die je gaande weg wilt conditioneren met een diepe vorm van ontspanning, leer je jezelf (samen met je partner) om meer rust en vertrouwen in het geboorteprosces te krijgen.

Harde buik, jeuk, kramp, vermoeid, vergeetachtig, onhandig etc..

Het schijnt er allemaal bij te horen.. Maar des ondanks voel ik mij nog altijd super goed. Mn buik begint nu wel echt heel duidelijk vorm te krijgen en dat is aan heel mn houding te merken. Ik moet mn gewicht nu anders verdelen waardoor ik s avonds in bed wat last van kramp in mn kuiten kan krijgen. Het enige wat helpt is rust en het slikken van extra magnesium. Maarja, ik vind het belangrijk mn conditie op peil te houden en bovendien is een stevige wandeling (zolang je lijf het toe laat) alleen maar ontzettend goed voor je. Zo houd je je stofwisseling opgang, je lichaam wordt beter doorbloed en het stimuleert je kindje om in de juiste positie te gaan liggen. En dat blijkt ook wel.

 

De afgelopen twee weken had ik al zo'n gevoel dat ze erg laag in mn buik zat. Ik voel dat mn wandelpassen veel korter zijn dan anders en zodra ik op sta begin ik stijfheid aan mn bekken te voelen.

Ik heb tijdens mn werkzaamheden op de bus gemerkt dat ik sneller moe ben dan anders en steeds tussen de middag als een blok in slaap viel als ik even op de bank ging liggen. Er bleef weinig tijd over voor de honden en andere verplichtingen. Tijd om aan de bel te trekken. Dus ondertussen wat afspraken gemaakt met de planning om wat minder (intensief) te werken tot aan mijn verlof. Al mn energie gaat nu naar die kleine toe... Niet zo gek als je bedenkt dat ze haar gewicht nog moet verdubbelen..

 

Afgelopen woensdag was daar weer een controle bij de verloskundige. De uitslag van het bloedonderzoek was binnen en zag er goed uit. Mijn ijzerwaarden is dik in orde, mn bloeddruk is prima en ook groeit alles 'netjes volgens het boekje'. Toen nog even naar het hartje luisteren.... *kaboemkaboemkaboemkaboemkaboem* Heerlijk om dat geluid te horen! Weten dat ze het goed maakt en er geen rare dingen worden waar genomen. De verloskundige voelde aan mn buik om haar ligging te bepalen en die gaf precies aan wat ik al even vermoedde. Ze ligt met haar hoofdje inderdaad al ingedaald. Grote kans dat ze zo blijft liggen. Helemaal perfect dus!

Plotseling op de Spoedeisende Hulp

Een onverwachte schreeuw van mijn lichaam.. een schreeuw om rust...

Net als je denkt dat alles van een lijen dakje gaat.... Het is donderdag ochtend. Om half 7 gaat mijn wekker. Oef, wel erg vroeg. Ik was meerdere keren wakker geweest vannacht dus echt lekker geslapen had ik niet. Mijn lichaam heeft echt nog geen zin. Ik besluit in plaats van te snoozen de wekker gewoon een half uur te verzetten. Vandaag heb ik een belangrijke bijscholingsdag voor mijn chauffeurs code95. Deze uren worden door het CBR bijgehouden en 'te laat komen' is geen optie. Dus ik had ruim de tijd genomen.

 

Alsnog heb ik rustig kunnen opstaan. Ik drink wat, eet een broodje en stap vervolgens in de auto om een rondje met de honden te wandelen. Het begint al aardig zonnig te worden maar met de schaduw in het bos is het goed te doen. Rond half 9 ben ik weer terug en pak ik mijn spullen bij elkaar. Klaar voor vertrek. Een licht gevoel van misselijkheid zorgt voor een kleine twijfel... Ik drink nog snel even wat extra vruchtensap en stap toch maar gewoon de auto in.

 

Onderweg gaat mijn brandstoflampje branden. Ik bekijk mn kilometerstand en bedenk me dat ik het vast nog wel ga redden die paar km's. Ik zet de airco nog maar wat harder want ik begin het behoorlijk warm te krijgen. En opeens slaat de duizeligheid toe. Toch even stoppen? Ik probeer op mn ademhaling te focussen maar bij het optrekken na het stoplicht word ik onwijs misselijk.

Ik zet mn alarmlichten aan en rijd de auto richting de vluchtstrook. Ik zie een plek in de schaduw en besluit daar naar toe te lopen. De automobilist achter mij zag mij uitwijken. Hij hield me in de gaten en zag hoe ik zigzaggend over het fietspad zwalkte en opeens in elkaar zakte. Direct reed hij het fietspad op met zijn auto om mij te hulp te schieten. Ook andere voorbijgangers stopte om te kijken of het wel goed ging.

Iemand vroeg naar mn telefoon en of er iemand gebeld moest worden.. 'Ja mn werk' wist ik uit te brengen.. "Je werk is nu even niet zo belangrijk.."hoor ik iemand anders nog zeggen. Ja wel! zei ik, ik kom anders te laat. (Ik ben niet eigewijs hoor)... Ik geloof dat ik wat water heb gekregen en iemand mij geprobeert heeft af te koelen. Ik zweette mij kapot en was erg draaïerig. Het ambulance personeel dat inmiddels was gearriveerd, wilde mij toch liever nakijken ivm mijn zwangerschap in het ziekenhuis.

 

En dan zit je opeens in de ambulance met zwaailichten opweg naar de Spoedeisense Hulp. Na allerlei testen en meetingen was de conclussie dat de lage bloeddruk in combinatie met weinig slaap en de warmte ervoor gezorgd hebben dat ik flauw viel. Alle overige waarden zagen er keurig uit en ook onze kleine meid had een prima hartritme en was lekker actief aanwezig. De extra echo wees erop dat ze nog altijd prima in positie lag, voldoende vruchtwater en geen bijzonderheden tot dus ver.

 

Deels opgelucht dus, maar toch voelt het onwijs gek en bizar om zo de controle over je lichaam te verliezen. En ook zo onverwachts eigelijk.. Ik kreeg een tosti en wat te drinken zodat mijn bloeddruk weer wat zou stijgen. Toen deze weer normaal was en ik aangaf me weer goed te voelen mocht ik weer naar huis toe.

Ja ik baal dat ik deze bijscholingsdag gemist heb. Stom he? Ik dacht dat ik zo goed bezig was. En te gelijkertijd is het wel even een hele harde reality check. Ik ben zwanger, mijn lichaam verbruikt gewoon zoveel meer energie voor die kleine meid nu dat ik écht even wat rustiger aan moet doen. Het is maar goed dat ik optijd aan de bel heb getrokken op mijn werk. Ik moet er niet aan denken dat dit tijdens het besturen van de bus was gebeurd..

 

Inmiddels ben ik weer thuis en voel ik mij eigelijk wel weer prima. Ik voel ons meisje met regelmaat bewegen en dan tovert ze een lach op mn gezicht. Het komt wel goed, denk ik dan. Daar heb ik nog steeds alle vertrouwen in.

Week 34

De afgelopen week was het toch even omschakelen. Opeens zat ik dus al wat eerder thuis dan gepland maar ik laat het gewoon allemaal maar over me heen komen. Als ik moe ben ga ik gewoon op de bank liggen, en als ik me goed genoeg voel stap ik met de honden in de auto om een wandeling te gaan maken.
Tot nu toe is me dat elke dag nog gelukt en loop ik toch al gauw nog zo'n anderhalf a 2 uurtjes per dag in het bos. Vaak speel ik dan een heerlijk rustgevend muziekje af. Puur als conditionerings oefening om hopelijk net zo ontspannen te kunnen raken tijdens de bevalling wanneer ik deze muziek weer zal afspelen.

Afgelopen woensdag hebben we opnieuw een controle bij de verloskundige gehad. Alles zag er weer goed uit. Ook mijn bloeddruk is weer goed op peil en ons kindje groeit nog altijd volgens schema. Wanneer ze er precies zal zijn is natuurlijk niet te voorspellen. 5, 6 7 weken..? Maar jeetje over anderhalf á 2 maanden is ze er gewoon al.. Ons kleine meisje. Zó gewenst!

Musical The Lion King, en uitwaaien op Scheveningen

Een van de dingen die op mijn verlanglijstje stond was om met zn drietjes naar de musical de Lion King te gaan. De jongens hadden bedacht om dit te combineren met een overnachting in Scheveningen om de dag erna heerlijk te kunnen uitwaaien op het strand.

Het was een super leuke avond en we hebben weer heerlijk genoten van elkaars gezelschap. 's Avonds heeft Roy nog een verhaaltje voor gelezen aan de kleine in mijn buik. Wat geniet ik ervan als ik de jongens over haar hoor praten en hun enthousiasme maakt mij gewoon super gelukkig.

HORMONEN!?!?!

We zitten inmiddels in week 35 en ik mag eigelijk niet klagen. Alles lijkt zo voorspoedig te verlopen. De gehele zwangerschap tot nu toe is me ontzettend goed af gegaan als ik erop terug kijk.
En dan plots, sta ik onder de douche toch een potje te janken. Waarom? Gééén idee. Nog geen half uur later ben ik weer zo vrolijk als wat en zojuist kon ik gewoon weer janken... Mijn buik is behoorlijk hard. Niet zo heel gek. De kleine begint nu echt een groeispurt te maken. Nog maar een paar weken te gaan. Maar ik slaap de laatste dagen toch een stuk onrustiger. Nu zal dit ook deels door de warmte komen maar zo'n enorme buik zorgt toch wel voor de nodige lichamelijke ongemakken. Even bukken gaat gewoon niet meer. Een trap oplopen voelt als een halve marathon en om de haverklap voel ik de behoefte om naar de wc te gaan. :( Oké het wordt nu toch wel pittig.

De maaltijden zijn inmiddels gehalveert en verspreid over meerdere momenten op de dag. Wanneer ik te veel achter elkaar eet krijg ik écht buikpijn en dat wil ik toch liever voorkomen. 

Herkenning
Wanneer ik rustig op de bank zit leg ik mn hand weer op mn buik en begin dan tegen haar te praten. Inmiddels weet ik precies wanneer ze wakker is, of ze last heeft van de hik, of wanneer ze gewoon lekker haar spieren aan het oefenen is. Oef, dat is goed voelbaar! Zo af en toe strekt ze zich behoorlijk uit en dan zit ze rustig met haar voetjes tegen mijn ribben aan te schoppen.
Wat ik wel leuk vind om te merken is dat ze de stemmen van haar papa's al lijkt te herkennen. Steeds wanneer een van de papa's te horen is reageert ze duidelijk in de richting van waar het geluid vandaan komt. Ontzettend tof om dat te ervaren!

Trots en dankbaar
Naast de zware momentjes realisseer ik mij heel goed hoe bijzonder het is om dit mee te mogen maken. Te weten dat ze straks op een geweldige plek mag opgroeien bij twee hele liefdevolle papa's. Ik ben zó ontzettend dankbaar dat ik Roy en Manuel zo goed heb leren kennen en dat zij zulke goede vrienden zijn geworden het afgelopen jaar. Ik heb veel aan hun steun en vriendschap en tevens hebben zij mij heel veel geleerd over mijzelf. Doordat ik veel meer rust neem, geleerd heb om te mediteren en vooral goed naar mijn lichaam te luisteren, merk ik echt dat ik beter in mijn vel zit dan ooit.

Fotoshoot

Een zwangere buik kan ontzettend mooi zijn. Veel zwangere vrouwen dragen hun buik dan ook met trots. Na de bevalling raak je de meeste kilo's al in de eerste twee weken weer kwijt.
Om toch een mooi aandenken te hebben van dit mooie proces had ik vorig jaar eigenlijk al besloten dat er een fotoshoot gemaakt zou moeten worden. Op de introductiepagina van deze website zie je dan ook de fotoshoot die ik exact een jaar geleden heb laten maken. Bewust omdat ik wist wat mij te wachten stond en ik zowel van vóór, tijdens en ná de zwangerschap foto's wilde hebben.

Het is natuurlijk afwachten hoe je buik zich ontwikkeld en ik kreeg eerst het advies om de fotoshoot met 27 weken te plannen maar ik vond mijn buik in die fase nog veel te bescheiden.. dus we hebben het even uitgesteld tot eind van week 35 en ik moet zeggen dat ik daar erg blij mee ben!
Hieronder volgt een kleine selectie van de shoot. Ik ben benieuwd wat de mannen ervan vinden. ;)

Laatste maand. Midden in een hittegolf...

Het is vandaag 27 juli 2018. Dat betekend dat we in de laatste maand zijn beland. Ondanks dat een gemiddelde zwangerschap zo'n 40 weken duurt, varieërt een gezonde voldragen zwangerschap alsnog tussen de 37 en 42 weken. Vanaf 4 augustus ben ik precies 37 weken zwanger en is onze kleine meid in theorie volgroeid en zou probleemloos thuis geboren kunnen worden. Zo snel hoeft het nog niet van mij hoor. Ze mag lekker blijven zitten totdat ze extra vetreserves heeft aangelegd en ze er helemaal klaar voor is.

Maar mag ik even klagen? Al zo'n 10 weken heerst er warmte en droogte in ons land. En het ziet ernaar uit dat deze hittegolf ook nog even zal aanhouden.. Overal hoor ik al van bosbranden en je wordt constant gewaarschuwd om uit de zon te blijven. Afgelopen nacht was de warmste nacht in lange tijd gemeten, waarbij de temperatuur niet onder de 24 graden is gekomen. Bizar toch!?

Momenteel zit ik in een donkere huiskamer naast een ventilator waar ik wat glazen gevuld met ijs voor heb gezet om extra koelte in huis te blazen. Dat voelt best aangenaam moet ik zeggen. Afgelopen nacht heb ik een handdoek nat gemaakt en uitgewrongen en ben daar lekker onder gaan liggen ipv de dekens.. Maar man man, wat een hel die hitte. Zodra je de deur uit loopt, loop je echt tegen een muur van warmte op. Toch moest ik net even de deur uit om wat boodschappen te halen. Eenmaal in de supermarkt word je daar geconfronteerd met lege koel- en vriesvakken. Ook alle waterijsjes zijn al dagen niet meer verkrijgbaar, Nederland slaat massaal in lijkt wel. 

Maar gelukkig zijn daar ook die lieve en behulpzame mensen. Die even een praatje met je maken en je sterkte toewensen. Je loopt immers met een extra kachel in je buik rond te waggelen en ondanks dat ik er niet 'dik' uit zie, draag ik deze zomer 12 kilo meer mee dan vorige jaar. Dat is een flinke bagage kan ik je vertellen en deze bagage kun je niet even neer zetten ofzo...

Ik reken af en zeg dat de zegeltjes naar de volgende klant mogen. Die bedankt mij vriendelijk en wanneer ik mn spullen in de doos heb gezet en wil weg lopen valt er helaas toch wat uit. Onhandig kijk ik wat rond om een plek te vinden om de doos even neer te kunnen zetten, maar de klant achter mij snelt zich naar me toe om mijn verloren boodschappen voor mij op te rapen. Lief toch? Het zijn die kleine dingetjes maar dat geeft toch wel een heel fijn gevoel als mensen met je mee leven en je succes wensen <>

De liggings-echo

Niet alle kindjes liggen goed voor de uitgang. In veel gevallen eindigt een verkeerde ligging in een keizersnede. Om dát te voorkomen wordt er vaak bij twijfel rond de 35 weken een liggings-echo gemaakt om te zien hoe je baby ervoor ligt. In deze fase is de kans dat de baby nog volledig omdraait namelijk aanzienlijk kleiner dus je wilt liever op tijd zijn om de kleine toch nog in een goede ligging te krijgen.
Deze liggings-echo stond eigelijk voor vandaag gepland, maar door de warmte en een aantal slapeloze nachten voel ik mij gewoon niet fit genoeg om de deur uit te gaan. Ik besloot even met de verloskundige te bellen. Eigenlijk maakt zij zich geen zorgen omdat onze baby al een aantal weken goed ligt en ook al iets is ingedaald. Daarnaas heb ik ons meisje niet meer echt voelen draaien dus ik verwacht ook geen problemen. We besloten deze echo over te slaan en laten haar ligging nog even checken bij de volgende controle.

Mijn hormonen, de warmte en het extra gewicht maken deze laatste fase niet bepaald gemakkelijk. Desondanks blijf ik zoeken naar manieren om mijzelf hier zo goed mogelijk door heen te krijgen. Als ik me even alleen voel bel ik met vrienden of familie, ik zoek online naar verkoelingstips en lees ondertussen wat bevallingsverhalen van andere moeders.

Nieuwe fase..

Nog maar een paar weken en dan is dit grote avontuur voor mij ten einde. Dan begint er een nieuwe fase waarin Roy en Manuel opeens niet meer met z'n tweetjes zijn maar met z'n drietjes. Een fase waarin ik nog wel mag delen in de zorg aangezien ik nog een poosje mijn melk wil blijven kolven. Ik blijf de kleine vooral in de eerste weken dus wel gewoon veel zien en geleidelijk zullen we dat gaan afbouwen. Daarna ga ik mij weer richten op mijn werk en mijn hobby's. Hoe gek het ook klinkt, ik kijk daar stiekem ook wel erg naar uit. Mijn ambities zijn nog zo groot en ik heb nog zoveel andere wensen en doelen waar ik mij straks weer op kan richten. Wetende dat onze kleine meid in het best denkbare nest zal opgroeien en we er met z'n allen een geweldige tijd van gaan maken.

Maar tot die tijd probeer ik nog even te genieten. Want ondanks de warmte, de vermoeidheid, de kwaaltjes die erbij komen kijken... blijft het iets ontzettend moois om mee te maken. Ow wat geniet ik ervan als ik haar voel bewegen! Het gevoel is onbeschrijflijk. Dat er een klein mensje in mijn buik zit. Dat alle energie die nu bij mij zo schaars lijkt, niet 'zo maar' weg is... Nee, die energie wordt volop benut door ons kleine wondertje. Ze mag het hebben. Ik pak mijn gitaar erbij en begin weer een liedje voor haar te zingen. Wetende dat ze dit zal horen en wellicht ook zal herkennen als ze eenmaal bij ons is.
Ik werd al gewaarschuwd dat je het gevoel van 'zwanger-zijn' nog zal gaan missen omdat de tijd veel te snel gaat. Dus ik neem alle tips ter harte. Ik leg mijn hand op mijn buik en bij elke beweging voel ik een scheut liefde door mijn aderen vloeien en verschijnt er een grote glimlach op mijn gezicht.

Nu nog even samen <>

De veilige grens...

Vanaf 37 weken (4 augustus) mag ik thuis bevallen en is de kans groot dat een kindje zonder complicaties geboren kan worden. Voor ons een belangrijke grens omdat ik absoluut niet graag in een ziekenhuis lig. Wij hebben het voornemen om bij de papa's thuis af te wachten tot het moment is aangebroken en hopen op een warm bad-bevalling in de omgebouwde yogastudio van Roy waar wij hopelijk op een mooie, ontspannen manier onze dochter mogen verwelkomen.

Opvang..
De afgelopen week was een week van plannen en regelen. Ik heb een aantal huisdieren dus voor mij is het erg belangrijk dat deze goed opgevangen zullen worden tijdens mijn afwezigheid. Verder is het belangrijk om mijn koffer nog eens na te lopen. Heb ik genoeg kleding, en spullen voor tijdens de kraamperiode? Ik zal nog zeker de eerste 5/7 dagen na de bevalling bij Roy en Manuel thuis verblijven en afhankelijk van mijn gezondheid en herstel zal ik weer op eigen huis aan gaan. Maar wanneer dat precies zal zijn is vooraf niet te voorspellen.

De voorbereiding

Wie gaan er bij de bevalling aanwezig zijn?
Natuurlijk heb ik graag de papa's Roy en Manuel in mijn buurt en naast de verloskundige zal Pauline er als mijn Doula aanwezig zijn. Verder hoop ik in alle rust zonder drukte te kunnen bevallen en wil ik liever niet nog meer familie erom heen hebben. Dat komt vanzelf wel in de kraamweek.

Ben je van plan om borstvoeding te geven?
Ja, ik ben zeker van plan om borstvoeding te geven. Wij zijn er gelukkig all drie over uit dat dat het meest natuurlijk is en ook de beste start voor onze kleine meid. Maar ik ga haar niet aan de borst aanleggen. Niet omdat dat voor mij perse te moeilijk zou zijn ivm de binding die ontstaat, maar hoofdzakelijk omdat we het voor haar niet ingewikkeld willen maken. Als zij van begin af aan de fles krijgt zal dit voor haar ook het minst verwarrend zijn en op deze manier kan zij juist die binding met haar papa's meteen aan gaan vanaf haar geboorte. Iets wat ik heel erg belangrijk vind. Om die reden ga ik dus mijn melk voor haar kolven.
Naast dat borstvoeding de meest gezonde voeding is voor de baby, helpt het ook je lichaam bij het herstel. Tijdens het kolven of voeden worden namelijk stoffen vrijgemaakt in het lichaam die er voor zorgen dat de baarmoeder weer sneller krimpt naar de orginele grote. Ik heb er dus zelf ook veel baat bij.

Kolven
Wat veel mensen niet weten is dat je ook al melk kunt kolven vóór de bevalling Er komt dan weliswaar nog niet veel melk omdat de productie pas toeschiet nadat de placenta (de moederkoek) de baarmoeder heeft verlaten. Toch produceert je lichaam vanaf ongeveer je 30e zwangerschaps week al colostrum. Ook wel de eerste moedermelk genoemd. In deze eerste melk zitten ontzettend veel antistoffen die een boost zijn voor het immuunsysteem van je baby. Het is niet zo dat de colostrum opeens 'op raakt' als je deze voortijdig kolft. Je lichaam blijft deze hoogwaardige melk produceren tot een aantal dagen na de bevalling. Daarna zal de melk vooral uit eiwitten, vetten en andere belangrijke bouwstoffen bestaan.

Vanaf week 37 ben ik dus al begonnen met het opvangen van de eerste melk. Deze melk verzamel ik en vries ik in. Als de bevalling begint zal de eerste voeding dus uit de vriezer gehaald worden zodat we dit gereed hebben als de geboorte heeft plaats gevonden. 

Ik heb inmiddels al een mooie hoeveelheid en heb er alle vertrouwen in dat mijn melk voldoende zal toeschieten dus heb ik besloten juist de eerste dag níét te kolven, maar dit pas de dag na de bevalling (wel binnen 24 uur) weer op te pakken.

Waarom?
Ik merk heel erg dat er tijdens het kolven veel hormonen vrij komen. Zelfs bij deze kleine beetjes melk voel ik dit direct in mijn lichaam. Een heel natuurlijk proces en deze hormonen (Oxytocine en Prolactine) zorgen ervoor dat je als moeder je kind wilt verzorgen en beschermen. Op dit moment ben ik mij hier heel erg van bewust en kan ik 'die knop' prima omzetten. Maar ik merk ook dat het je emotioneel best veel beïnvloed. (Ik denk dat dit het gevoel is waar veel moeders mij ook voor willen waarschuwen "wacht maar tot die kleine er eenmaal is...")

Ik weet waarvoor en waarom ik dit doe en ik heb echt alle vertrouwen in Roy en Manuel (en zij ook in mij gelukkig). Maar waarom zou ik het mijzelf onnodig moeilijk gaan maken? Ik wil net als de papa's straks heel bewust kunnen genieten van ons wondertje en zien dat het goed is. Ik wil mijzelf niet onnodig belasten met deze hormoonpiek zo vlakna de bevalling. Ik hoop daarom dat ik hierdoor even de tijd krijg om 'weer op aarde te landen' en weer tot mijzelf kan komen. Ik zal hoe dan ook "verwonderd" zijn, trots, verdrietig en verliefd te gelijketijd.

En dan? Na de bevalling?
Al die gevoelens die mogen er natuurlijk gewoon zijn. Want ook al blijf ik wel haar 'mama', ik zal haar niet elke dag blijven zien. Straks is mijn avontuur 'de zwangerschap' opeens afgelopen. Dat zal best even gek zijn!? Voor de papa's begint er een nieuw hoofdstuk. Maar voor mij is er dan een 'einde' gekomen aan een hele mooie, zware maar geweldige periode van mijn leven waarin ik iets fantastisch heb kunnen doen. Een klein mensje op de wereld zetten. Hoe bijzonder is dat!?

Het is belangrijk dat ze goed met haar papa's bindt en daarnaast is dit ook voor de papa's zelf natuurlijk een hele fijne en belangrijke fase die ik hen zo 'gun'. Zíj wilde dit gezinnetje met zn tweetjes en het is voor mij al heel fijn dat ik gewoon onderdeel van de familie blijf, maar het is niet zo dat we met zn drieën vader(s) en moedertje gaan spelen. De zorg en opvoeding is echt geheel aan Roy en Manuel en ik zal met trots langs blijven komen en op mijn manier deel uit blijven maken van haar leven.

Als ze wat ouder is zal ze ook zeker bij mij op bezoek komen, dagjes samen erop uit of weekendjes logeren. Maar dat is iets wat zich allemaal hopelijk op een natuurlijke manier mag gaan ontwikkelen. Wij hebben daar onderling onze wensen en behoeften over uitgesproken en dit ook in onze overeenkomst vast gelegd.

 

Straks, ná de bevalling...

Dit is voorlopig de laatste blog. Vanaf nu wil ik mij volledig focussen op de aller laatste fase. Wil ik kunnen genieten van het kindje in mijn buik en mij mentaal en fysiek voorbereiden op de geboorte.

Ik heb gemerkt dat er heel veel mensen zijn die mijn blog met veel belangstelling volgen en dat doet mij goed. Ik vind het fijn om mijn verhaal te kunnen delen met de wereld en ik merk dat ik veel steun haal uit alle lieve en geinteresseerde reacties van mensen. Ik wil jullie daarvoor allemaal bedanken. Misschien dat ik het straks te veel vind en niet direct op iedereen zal kunnen reageren, maar weet alsjeblieft dat ik alle berichtjes lees en daar heel veel steun uit put! Ik waardeer het enorm als mensen mij straks willen feliciteren, want dat mag gewoon ondanks dat ze straks bij haar papa's blijft wonen. Ik heb haar 9 maanden gedragen en mijn best gedaan om haar de best mogelijke start mee te geven. Ik heb veel dingen moeten laten, (sport, feestjes, drank bepaalde lekkernijen etc) en heb met 200% toewijding mij op mijn zwangerschap gefocust. Mag ik zeggen dat ik stiekem toch al heel trots ben opmijzelf? :D

Ik heb heb de afgelopen maanden veel lieve kaartjes en berichtjes gehad. Super lief en leuk om te krijgen! Ik heb deze kaarten, die allemaal beschreven zijn met lieve woorden, voor mijzelf in een doos gestopt. Ik noem dit mijn 'steun-box'. Er zullen ongetwijfelt toch momenten komen dat ik het misschien even moeilijk heb of me eenzaam voel en dan kan het heel fijn zijn om even al die lieve berichtjes weer terug te lezen.

Mocht je nu nog vragen hebben die niet beantwoord zijn, of je bent gewoon heel erg nieuwsgierig naar bepaalde dingen. Stel mij deze vragen dan. Ik sta je graag te woord. Of wil je graag je bewondering of steun uiten?
Stuur mij een mailtje naar: 

arenda_evers@hotmail.com

Of stuur je misschien liever een persoonlijk kaartje? Dit mag je sturen naar:
Arenda Evers
Lauwerijnstraat 19
3244 XK Nieuwe Tonge

Voor nu alvast bedankt en zodra er nieuws is over de bevalling/geboorte, zal ik dit uiteraard met jullie delen <>