Hoera!!! Merlijn is alweer 1 jaar!!

Gedicht aan mijn dochter:

Het mooiste van de wereld, bestaat nog niet zo lang
En al maken de kritieken, mij soms een beetje bang
Toch durf ik jou te zeggen, dat jij heel veel met mij doet
Want ik zie mijn eigen ogen, mijn eigen vlees en bloed
En ik gun jou heel de wereld, alle liefde uit mijn hart
Dat is ook precies waarom jouw leven juist hier is gestart
Hier zijn 4 sterke armen, die jou beschermen tegen kwaad
Jou liefdevol verzorgen, dat is waar het om gaat
Een huis waar jij kunt spelen, met poppen, lego of een trein
Ach wat maakt het uit, je mag gewoon jezelf zijn
Jouw papa’s zijn het beste, wat ik jou heb kunnen geven
Ontvangen met open armen. Wees welkom in dit leven
Misschien ben ik niet de beste, in wat ik doe of wat ik wil
Maar ik stop al mijn liefde in alles wat ik deel
En weet, soms is het moeilijk of valt het leven zwaar
Maar onthoud een ding voor altijd, wij zijn er voor elkaar
Geboren uit mijn lichaam, om je eigen weg te gaan
Als jij maar weet, mn lieverd, dat jij uit liefde bent ontstaan

Merlijn is inmiddels alweer ruim 11 maanden. Het gaat hartstikke goed met haar en haar papa's. Ook met mij gaat het uitstekend. Ik ben inmiddels verhuisd en heb het erg naar mijn zin op mijn nieuwe plekje. Merlijn zie ik nog met regelmaat en rond haar eerste verjaardag zal ze ook een weekendje komen logeren.Ik kijk met een grote glimlach en een trots gevoel terug op dit mooie avontuur!

Televisie serie, Ik wil een kind

Vanaf 20 augustus zullen wij weer te zien zijn op de NPO3 in de documentaire reeks van Lauren Verster met de serie Ik wil een kind.

Merlijn met een foto van mama

Uitzending "Kick Off"

De afgelopen anderhalf jaar zijn wij gevolgd voor een documentaire. Ons verhaal zal in de zomer van 2019 in de serie "Ik wil een kind" op televisie te zien zijn.

Via onderstaande link kun je de Kick Off uitzending terug kijken. In deze aflevering maak je als kijker kennis met alle stellen met een omvervulde kinderwens die zijn gevolgd door Lauren Verster.

https://www.npostart.nl/ik-wil-een-kind/POMS_S_AVRO_14933131

Reactie op de eerste uitzending

Lieve mensen,

Wat een hoop lieve reacties heb ik ontvangen. Ik heb nog niet de tijd gehad om op iedereen persoonlijk te reageren, maar het doet mij ontzettend goed. Aangezien dit "slechts de Kick-Off" van het programma is, mis je eigenlijk nog een aantal heel belangrijke aspecten van ons verhaal.

Voor de mensen die met gemengde gevoelens hebben gekeken of zich werkelijk afvragen hoe het kan dat iemand zijn kind afstaat..?

Daar wil ik het volgende tegen zeggen. 'Zwanger zijn' en 'een kind opvoeden' zijn twee heel verschillende processen in het leven. Een kind is een individu en helemaal van zichzelf. Het is géén bezit. Een kind kun je in mijn ogen dus ook helemaal niet afstaan. Ze ís en zal altijd mijn dochter blijven en ik haar moeder. Wat ik heb 'afgestaan', is niet mijn dochter, maar 'het ouderschap'.

Daarnaast blijf ik gewoon in haar leven en groeit ze gewoon met mij op als 'haar moeder' die elders woont. Ik heb alleen geen traditionele rol. Ik wil geen fulltime moeder zijn. Maar ik loop er niet voor weg als ik bij haar ben.
Ik zoek haar regelmatig op en op die momenten ben ik voor even gewoon 'haar mama'. Haar vaders zijn twee heel liefdevolle verantwoordelijke mannen die heel goed in staat zijn om haar alles te geven wat zij nodig heeft.
Ook zullen er meer dan genoeg vrouwelijke 'rolmodellen' in haar leven zijn, dus daarover maken wij ons geen zorgen.

Iedereen heeft eigen gevoelens en emoties. Heb ik dan geen verdriet? Nee. Ik heb namelijk niet het gevoel dat mij iets ontnomen is. Mijn leven is juist verrijkt met niet alleen een prachtige dochter, maar ook twee lieve mannen en hun ouders die voor mij veel zijn gaan beteken gedurende dit traject. Ze voelen voor mij toch ook een beetje als familie.
Daarnaast gaat iedereen op zijn eigen manier met emoties om. Wat dat betreft ben ik ook iemand die heel bewust en positief in het leven staat. Dat maakt mij niet minder mens. Ik zie en ervaar de dingen misschien een beetje anders dan gemiddeld. Roy en Manuel zijn nu haar verzorgers en zullen haar opvoeden binnen hun gezin. Ik geniet vanaf de zijlijn en zal altijd bereikbaar zijn voor haar.
Gezamenlijk zullen wij altijd het belang van Merlijn voorop stellen. Daar heb ik alle vertrouwen in. ​

Daar is ze dan!

Met veel liefde en trots delen wij graag de geboorte van onze dochter,

Merlijn Helena Josanne Wenting <>
Geboren op zondag morgen, 26 augustus 2018 om 10:01 uur.

Zondag 9 september

"Hoi Arenda, Hoe gaat het nu met jou?"

 

Op dit moment gaat het redelijk goed met mij. Fysiek herstel ik goed, hoewel ik zelf nogal de neiging heb om te denken dat ik gewoon alles makkelijk kan en dan is daar toch opeens een enorme vermoeidheid, een lijf dat zegt "even rustig aan doen jij"..

 

De bevalling zelf, inmiddels twee weken geleden, was een behoorlijke heftige, intense maar ook hele mooie ervaring. Ik heb het er zonder pijnbestrijding, geheel op eigen kracht, vanaf gebracht. Ik ben bevallen in de yogastudio, precies zoals wij het hadden bedacht en waarop ik hoopte. De aanloop begon echter al vroeg, en na 2 nachten weinig slaap en heftige voorweeën was ik al behoorlijk moe toen eenmaal de echte bevallingsweeën aandienden. Het was een behoorlijke uitputtingsslag. Maar zodra dat kleintje dan op je borst ligt en met haar heldere oogjes de wereld in kijkt dan ben je echt even alles van daarvoor vergeten. 
Ik werd vervuld met trots en liefde en heb na de bevalling nog 10 dagen kunnen genieten en mogen bijkomen bij Roy en Manuel thuis. 
Ik werd echt fantastisch en liefdevol verzorgd en ook lieten ze mij volop mee genieten van alle mooie eerste momentjes. Te gelijkertijd heb ik mij niet willen bemoeien en gunde ik de papa's juist alle oefeningen en begeleiding van de kraamzorg. Ik keek gewoon rustig toe en genoot hoe zij gaandeweg hun draai vonden in het verschonen, in bad doen en aankleden van onze prachtige meid.


Merlijn doet het fantastisch. Ze slaapt goed door en drinkt ontzettend goed. Op dag 4 zat ze al weer terug op haar geboortegewicht en ze groeit nog elke dag. Gelukkig gaat het kolven mij goed af en heb ik een ruime voorraad melk voor haar kunnen kolven. Ook dat gaat voorlopig gewoon door en blijf ik dus met regelmaat langs gaan om de melk te brengen en even lekker met haar te kunnen knuffelen.

Toen Merlijn een week oud was zijn we lekker aan de wandel gegaan met haar. Ik had de eer om haar de eerste keer rond te mogen rijden in de kinderwagen. Ow wat vond ik dat fantastisch om te doen.

Op woensdag 5 september hebben Roy en Manuel mij weer thuis gebracht. Lieve Pauline, mijn Doula (bevallingscoach, steunpilaar) reed mij in mijn auto naar huis. Daar werd ik opgewacht door mijn twee lieve zusjes en hebben we nog even heerlijk van wat beschuit met muisjes genoten.

En toen was het weer tijd voor Merlijn om met haar papa's mee naar huis te gaan.

 

Veel mensen vragen mij of ik dat moeilijk vond. Nee. Dat vond ik niet. Ik ben hier van begin af aan heel bewust mee bezig geweest en ik heb de eerste 10 dagen van haar mogen mee genieten. Het was nu tijd voor haar papa's om even alleen met haar te zijn. Voor mij was het ook gewoon tijd om even bij te komen van alles. Want het is natuurlijk niet niks. Ik was ook gewoon weer toe aan mijn eigen huisje en mijn dieren om mij heen.

Diva was dan ook uitzinnig blij om mij weer te zien en ook de katten lijken knuffeliger dan ooit. Lupa komt over enkele dagen pas weer thuis. Vooral omdat ik het echt nog even rustig moet opbouwen en het gaat op dit moment super goed bij haar oppasadresje.

 

 

Het is alweer zondag dus vanavond zie ik Merlijn weer. Daar kijk ik natuurlijk wel erg naar uit. Roy en Manuel hebben me de afgelopen dagen elke dag een leuke update gestuurd met foto's en filmpjes. Super fijn om te zien dat alles zo goed gaat.

Ik voel me nog steeds heel erg trots. Op de kleine Merlijn, op de papa's maar ook op mijzelf. Ik ben blij dat ik ondanks alle emoties en vermoeidheid, nog steeds blij ben met hoe we alles geregeld hebben en het voelt gewoon nog steeds goed. Vanavond weer even haar mooie oogjes bewonderen en genieten van het 'deelmoeder' zijn. 

 


Zó gewenst

Bedankt voor het bezoeken van mijn blog. Hierin wil ik jullie graag vertellen over mijn avontuur omtrent mijn zwangerschap. Waarom een kind? Waarom op deze manier? En wat als..? Ik ga proberen om op al jullie vragen een antwoord te geven. Staat jouw vraag er nog niet tussen? Stuur mij dan een mailtje en dan geef ik graag antwoord!

Kinderwens

Lieve vrienden,
Ik ben zwanger. Niet voor mijzelf, maar voor een ander.

Iedereen komt op het punt in zn leven dat je gaat nadenken over een kinderwens. "Wil jij kinderen en wanneer? "Zo heeft deze vraag mij ook al heel wat jaren bezig gehouden. 
Het lijkt me prachtig als er kindjes op de wereld zijn die de helft van mijn genen dragen. Een stukje herkenning maar ook juist dat stukje eigenheid van een nieuw individu op deze wereld. We hebben allemaal een soort natuurlijk instinct gekregen om ons te willen voortplanten. Ook bij mij is dat gevoel aanwezig.

Toch is er naast een kinderwens, juist een hele duidelijke wens om géén moeder te willen worden. Dat klinkt nogal tegenstrijdig, vind je niet?

Tijdens je opgroeien zul je jezelf wellicht dingen gaan af vragen over 'het bestaan'. Jouw doel in dit leven... Ik heb dat altijd wel heel bewust gedaan en bepaalde 'levens vragen' hebben mij ook altijd gefascineerd. Maar hoe vaak ik er ook over nagedacht heb, of dat nu tijdens een relatie was, of tijdens een vrijgezelle periode... Ik wist gewoon al heel snel voor mijzelf dat ik geen 'moeder' zou willen worden in dit leven. Voor mij zijn andere levensdoelen sterker en belangrijker. 

Gelukkig is het "bewust kinderloos" zijn de afgelopen jaren steeds meer geaccepteerd. Hoewel er nog steeds kritische vragen gesteld worden of opmerkingen als "maar het is zo leuk, en het is het allemaal waard". Ik zie het ouderschap als een enorme verantwoordelijkheid. Iets waar je heel bewust voor zou moeten kiezen want het is geen bijbaantje waarmee je kunt stoppen wanneer je wilt. Het is geen bankstel die je na 5 jaar vervangt voor een ander meubel stuk... 


"Toch wordt het bewust kinderloos blijven vaak gezien als een egoïstische, onvolwassen of oppervlakkig besluit. Maar is dat wel terecht? Terwijl juist kinderen krijgen bij uitstek een egoïstische daad is. Wie wil er nu kinderen om een ongeboren vrucht een plezier te doen? Je wilt iets van jezelf, een verlengstuk van jezelf. Iets om voor te zorgen en om van te houden."
`Susan Smit


Regenbooggezin.

Je hebt er vast wel eens van gehoord. Regenbooggezinnen. Een gezin dat is samengesteld door een homo of lesbisch koppel. Als lesbisch koppel kun je naar een zaadbank en kun je samen met je partner voor het ouderschap gaan.
Als homokoppel heb je het nu eenmaal iets lastiger. Er bestaat gelukkig ook eiceldonatie. Maar zonder baarmoeder heb je daar als man niet zo heel veel aan...
Adoptie of pleegzorg? Is er dan echt geen mogelijkheid om zelf de biologische vader van je kind te kunnen zijn?

Dat kan. Via draagmoederschap is dat mogelijk. Kost dat niet ontzettend veel geld? En wat als de draagmoeder plots het kindje niet wilt afstaan? In Nederland heb je dan geen poot om op te staan... Onze wetgeving beschermd de (biologische) moeder en deze kan zelfs nog tot een jaar later zich bedenken en het kind terug eisen.

Als homokoppel is een kinderwens dus niet zo van zelfsprekend....

Dat trok ik mij aan.

Ik was als kind al gefascineerd en geïnteresseerd in genetica en het hele voortplantingsproces. Op mijn twaalfde jaar begon ik mij al te verdiepen in het fokken van knaagdieren en later ook andere dieren. Na meerdere relaties (met vrouwen want ik ben zelf lesbisch) kwam ik er voor mijzelf achter dat ik niet de wens heb om zelf moeder te worden. Niet dat ik iets tegen kinderen heb, ik vind m'n neefjes en nichtjes geweldig, maar fulltime moeder zijn, die verantwoordelijkheid, het gebonden zijn.. voor een ander een droom... Voor mij iets wat ik absoluut niet zou willen.

Het zwanger zijn zelf leek mij echter wel prachtig. Zoals ik veel dingen in mijn leven graag gedaan zou willen hebben is het voor mij ook een hele sterke wens om een kindje op deze aardbol te mogen zetten. Zwanger zijn... Maar ja... Wat daarna? 
Ik zou absoluut niet een kindje zo maar af kunnen staan alsof het niks betekend. Hij of zij zal hoe dan ook voor altijd een verbinding met mij hebben en dat vind ik ook zoiets speciaals. Draagmoederschap is een mooi concept naar ik wil het iets dichter naar mijzelf kunnen toetrekken. Wat als ik het ouderschap zou kunnen delen met een ander koppel? Maar dan toch afstand doe van mijn juridische rechten en plichten? Zodat de papa's beide echt de officiële ouders kunnen zijn?
Toen is er een nieuw concept geboren. Ik word "Deelmoeder".
....

De gedachten rondom een zwangerschap hebben mij enkele jaren bezig gehouden. Op mijn 27e voelde ik gewoon echt dat ik dit heel graag wilde doen en besloot een serieuzere zoektocht. Ik wilde immers het liefst vóór mijn dertigste zwanger zijn. Oud genoeg om te weten wat ik wil, jong genoeg om lichamelijk een soepele zwangerschap te kunnen hebben.

Ik sprak er met mijn ouders en met mijn zussen over. Op mijn 28e werd de zoektocht concreet, heb ik na veel gesprekken met potentiële wensouders het perfecte koppel gevonden. We klikte onwijs goed. Zaten met veel dingen op één lijn en we besloten onze wens meer vorm te geven. We zijn informatie gaan inwinnen bij het FIOM, de raad van de Kinderbescherming en hebben een gesprek gehad met een familierechten advocaat omtrent alle juridische vraagstukken.

Vervolgens hebben wij een mooie overeenkomst opgesteld waarin wij alle wensen en afspraken hebben geformuleerd en dit symbolisch ondertekend.

En dan kan de reis beginnen...

Deze mooie reis wordt vast gelegd in een videodocumentaire welke hopelijk in de zomer van 2019 op de Nederlandse televisie zal verschijnen. Daarnaast houd ik zelf een online blog bij en ben ik ook van plan om een boek te gaan schrijven.

Inmiddels zijn we in week 35 van mijn zwangerschap belandt. Ik geniet vol op van het zwanger zijn en kijk ook erg uit naar de komst van onze dochter.
De wens is om bij haar papa's te kunnen bevallen zodat ze meteen thuis zal zijn vanaf haar geboorte. In de kraamweek verblijf ik nog in hun huis en gaande weg zal ik weer mijn eigen leven en ritme gaan oppakken met regelmatige bezoekjes aan ons kleine wondertje wat zo gewenst is. <>
Ik blijf haar dus wel gewoon zien en ook zal ik gewoon haar "mama" zijn. Alleen heb ik dus niet een traditionele moederrol. Die taak is voor haar twee papa's waar ik 100% vertrouwen in heb. Zij gaan echt de aller liefste en beste papa's zijn die een kindje zich maar kan wensen. Zij nemen de volledige verantwoordelijkheid en ik mag straks gewoon lekker genieten van die kleine spruit en ze zal ook wanneer ze wat ouder is regelmatig bij mama mogen komen logeren.

 

 

Draagmoederschap in Nederland.

Is het mogelijk binnen de Nederlandse wetgeving om gebruik te kunnen maken van een draagmoeder? Ja, dit is mogelijk op idealistische basis. Het is belangrijk om goede afspraken te maken en dit ook gezamelijk (eventueel met juridische hulp van een advocaat) vast te laten leggen. In principe kan één van de vaders het kind al direct 'erkennen'. Voor de andere vader zal nog een adoptie procedure volgen.

Na de bevalling zal je dan ook naar de rechter moeten in verband met de toewijzing van het 'juridische ouderschap'. Er komt nog heel wat bij kijken, maar daarover kan ik later meer vertellen.

Hoe dan ook. Wij zijn met deze vraagstukken zorgvuldig en heel bewust mee aan de slag gegaan. Ik denk dat er maar weinig kindjes zó bewust en zó gewenst zijn als kindjes van 'regenboog gezinnen'. 

Graag wil ik hieronder eerst op de voornaamste vragen antwoord geven. Want vragen, die krijg ik genoeg 😉


Vragen


Ik ben dus draagmoeder voor een geweldig, fantastische homokoppel die beide heel graag 'papa' willen zijn.


Welke rol zou ik zelf graag willen hebben in het leven van deze kind(eren)?
In tegen stelling tot andere draagmoeders zal ik wel gewoon 'de mama' van dit kindje blijven en maak ik ook deel uit van de familie. Echter woon ik niet bij zijn of haar papa's en heb ik dus niet de traditionele (en juridische) moederrol.

Maar ik kom wel gewoon op bezoek en we hebben afgesproken dat hij of zij op regelmatige basis een weekend met mij zal doorbrengen. Voor het kindje is het belangrijk dat hij of zij weet wie zn ouders zijn en zich nooit hoeft af te vragen hoe het nu eigelijk precies zit.
Sommige kindjes hebben één mama en één papa, andere kindjes hebben twee papa's of twee mama's of misschien hebben die een alleenstaande ouder. Ons kindje heeft twee papa's én een mama! Maar de papa's zullen de verzorgden taak hebben en dus over het juridische ouderschap beschikken.
Ik zal er zijn bij verjaardagen en feestdagen. Daarnaast zullen ook mijn ouders (en andere familieleden) gewoon als familie gezien worden.


Hoe reageren jouw ouders?
Mijn ouders vonden het in het begin best een spannend idee. Zij hebben hier dan ook in eerste instantie even 'moeite' mee gehad. Maar nadat ik er veel met hen over gesproken heb en zij deze vrienden ook hebben leren kennen, is het ijs gebroken en staan zij helemaal open voor hun twee nieuwe 'schoonzoons'. Zij zullen namelijk gewoon opa en oma worden van dit kindje. Ze mogen op bezoek komen of oppassen als daar behoefte voor is.
Mijn zussen vonden het eerst ook even wennen, maar ook zij hebben dit gerespecteerd en vinden het ook heel erg bij mij 'passen'. Voor mij dus wederom een bevestiging dat dit de weg is die ik wil bewandelen.

Maar wat als je toch het kindje vaker wilt zien?
Zoals al aangegeven blijf ik gewoon onderdeel van de familie en als er behoefte is ben ik altijd welkom om langs te gaan. Maar voor mij is dit zo'n bewuste keuze en ben ik zo zeker over mijn gevoel dat ik geen twijfels heb, ondanks mijn huidige zwangerschap, of ik het wel aan zou kunnen. Ik wil dit juist zo sterk op déze manier. Voor mij is die wens gewoon heel duidelijk. Als anderen mij dan zeggen "Nou ik zou dat echt niet kunnen." Dan is mijn antwoord ook "gelukkig hoef jij dit niet te doen maar doe ik het".

Ben je niet bang dat je van dit kindje gaat houden?
Nee, daar ben ik niet bang voor. Ik weet wel zeker dat dat gebeurt, maar dat mag toch? Het is mijn eigen vlees en bloed. Dat ik geen traditionele moederrol zal vervullen zegt niet dat ik niks met het kindje te maken wil hebben. Ook ik zal onwijs trots zijn, bij de eerste lachjes, scheetjes, looppasjes, eerste woordjes etc. Natuurlijk zal ik daar zelf niet direct getuigen van zijn, maar dat is iets wat ik accepteer maar waar ik op afstand net zo goed van zal genieten. Trots en tevreden

Je bent zelf lesbisch toch? Hoe ben je dan zwanger geraakt?

Zelf-inseminatie. 

Ik heb het afgelopen jaar mijn menstruatie cyclus heel goed bij gehouden. Ik ben bewuster en gezonder gaan leven. Ik ben op een mooi gewicht terecht gekomen en we hebben vervolgens een ovulatietest gekocht. Deze ovulatietest geeft aan de hand van je urine aan of de eisprong eraan komt of al aanwezig is. Aan de hand daarvan hebben we de inseminatie gepland. De biologische vader heeft zijn sperma opgevangen in een potje. Door middel van een spuitje heb ik dit sperma (in alle rust op een eigen kamer)  bij mijzelf ingebracht.


Geef je het kindje direct af na de bevalling?
Ik wil graag bij de mannen thuis bevallen. Ik zal vervolgens een paar dagen blijven om aan te sterken en bij te komen. Maar ook om de borstvoeding opgang te krijgen. Ik ben van plan om nog minstens 2 a 3 maanden mijn melk te kolven zodat de mannen dit gewoon bij mij kunnen ophalen en aan de kleine kunnen geven middels de fles. Melk kun je namelijk gewoon invriezen en langer bewaren, dus de melk zal 2x per week bij mij opgehaald worden of ik kom het zelf brengen zodra ik daar toe in staat ben. Het is niet zo dat het kindje direct wordt over genomen. Wij hopen dat we hier een heel mooi harmonieus verloop in kunnen creëren waarbij wij als 3 ouders het kindje op deze wereld zullen verwelkomen. Al vrij snel na de geboorte zullen de papa's de meest intieme taken van mij overnemen zodat dit zo natuurlijk mogelijk verloopt voor ons kindje. Gaande weg neem ik afstand en zal ik weer mijn eigen ritme gaan oppakken.

En dan is het begonnen...

Begin december was het zo ver.. Onze eerste conceptie-poging.

En dan is het afwachten tot je 'overtijd' bent.. Vervolgens hebben we gezamenlijk een zwangerschapstest gedaan op 22 december waarna we ons geluk niet op konden.
Is het meteen gelukt dan?
"JA!!!" Het is gewoon in één keer gelukt! Dit was natuurlijk het allermooiste kerstcadeau dat ik mijn vrienden op dat moment kon geven.

Voor mij wederom een bevestiging dat het allemaal zo heeft moeten zijn. Op 18 januari hebben wij onze eerste afspraak gehad bij de verloskunde praktijk. Omdat ik de nodige stress heb ervaren in de week ervoor, waarin ik iets heel heftigs heb mee gemaakt en in mijn buik gestompt ben, was het voor ons extra belangrijk om te weten of alles wel goed was daarbinnen. Maar gelukkig. We zagen al snel een kloppend hartje op de echo verschijnen. Dat gaf al zo'n geruststelling. Als we dít al hebben doorstaan. Kunnen we de rest vast ook aan..!

Op 7 februari was onze termijn echo. Daarin werd een meeting gedaan en verteld dat we nu op ruim 11 weken zaten. We hebben het hartje horen kloppen en ons kleine wondertje zien bewegen. Dat was zó ontzettend mooi om te zien. Ik werd er emotioneel van. Niet omdat ik het moeilijk vond. Maar juist omdat ik het zo mooi vond. Wat voelde ik mij trots op dat moment! Maar ook de opwinding en het enthousiasme van de papa's was zo ontzettend mooi en waardevol voor mij. Ze keken zó gelukkig uit hun ogen. En dáár doe ik het voor. 

Delen met familie

Op zondag 18 februari heb ik mijn verjaardag met mijn familie gevierd. Hoewel de meeste verjaardagsgasten al wel van onze plannen afwisten, wist nog niet iedereen dat het al gelukt was. In de eerste weken is het altijd spannend of het niet alsnog wordt afgebroken en of de kleine zich goed ontwikkeld. Omdat alles er goed uit zag besloten we dat dit een mooi moment was om het te delen.

Het was een super gezellige dag welke ik weer wilde afsluiten met een liedje op de gitaar. Zoals ik wel vaker op verjaardagen doe. Een simepele, gevoelige of juist grappige tekst om de boel te vermaken. Alleen dit keer kreeg de tekst wel een heel andere boodschap dan de meesten hadden verwacht.. ;)

"Zondag morgen, het wordt een hele mooie dag
Vandaag zie ik familie en krijg ik kriebels met een lach


Alweer een jaartje verder, voor je t weet ben je bejaard
En tja dat ouder worden, gaat met heel wat leed gepaard

...Maar toch zal ik genieten, van de rimpels als ik lach
Wat ben ik toch gezegend dat ik dit beleven mag

Al die tijd verborgen, maar vandaag is dan die dag
Dat ik samen met jouw papa's het dan eindelijk zeggen mag

Al dertien weken bij ons, vol verwachting klopt ons hart
Zo tegen eind augustus gaat jouw leventje van start

....Wat ís het toch een wonder, zo veel liefde elke dag
Wat ben ik toch gezegend dat ik dit nu delen mag.."

Link:  
http://youtu.be/zak9mpcWGGo

Misverstanden

Naar mate de tijd verstrijkt zijn er steeds meer mensen die ons verhaal zullen horen. En als ons kleine wonder er eenmaal is zal er zelfs een documentaire op televisie over volgen, zullen wij een boek uit geven en zal ik interviews zeker niet schuwen. Juist om dit onderwerp bespreekbaar te maken en te houden. 
Maar gedurende dit 'traject' wat ik vanaf nu liever 'onze relatie' noem, ben ik erachter gekomen dat er heel veel misverstanden in mijn directe omgeving bestaan. Een gebrek aan kennis of ervaring is niemand kwalijk te nemen, maar dat er zó snel geoordeeld werd heeft mij meer geraakt dan ik had durven vermoeden.Eerst een collega en vervolgens mijn bloedeigen broer die termen als 'mishandeling' in de mond durft te nemen, zonder mij nog maar één vraag gesteld te hebben. 
En waardoor komt dat? Ik denk doordat men te snel conclussies trekt. Men weet er veel te weinig vanaf. En... ik denk doordat men vooral hele nare of verkeerde associaties heeft bij het woord 'draagmoeder'. In veel gevallen wordt dit gezien als 'een moeder die als een soort fabriek fungeert, en haar (in ons geval) bloedeigen kind af staat aan een ander. Maar wat klopt hier dan niet aan?
Zoals al eerder in dit blog gezegd, is een kind een uniek individu en helemaal van zichzelf. Niemand bezit een kind, en wat niet van jou is, kun je ook niet weg geven.
Daarnaast suggereert 'afstand doen' alsof je als moeder niks meer met het kind te maken wilt hebben, wat juist in héél veel gevallen helemaal niet zo is. Sterker nog. In óns geval wil ik toch zeker een (beperkte) rol op de achtergrond houden. Ik heb het niet over co-ouderschap, want juridisch gezien sta ik mijn rechten en plichten als ouder af. De verantwoordelijkheid komt straks geheel bij de papa's te liggen.Ik zal alleen geen traditionele moederrol vervullen. Maar ik blijf gewoon altijd een deel van het gezin. 
Ik heb besloten om mijzelf om die reden niet langer nog 'draagmoeder' te noemen. Ik gebruik vanaf nu liever het woord 'Deelmoeder'. Ik deel een stukje van mijn DNA, mijn genetisch materiaal met twee hele speciale mensen. Ik deel mijn baarmoeder met hen om zo te kunnen genieten van ons aanstaande geluk. Ik deel mijn borstvoeding straks ten behoeven van dit kindje. Ons kindje wordt niks ontnomen, het wordt juist véél meer gegund. We delen al onze liefde. Wij ontnemen niet, wij verrijken zijn of haar wereld juist.
Ik blijf 'deel' van ons gezin en dus ben ik toch voor een 'deel' moeder. In welke mate mogen wij helemaal zelf bepalen. Daar zijn geen regels voor. 
Ik deel, en blijf zelf een deel. Ik ben een deelmoeder.

Samen Sterk

Toen mijn zoektocht naar informatie begon omtrent draagmoederschap kwam ik al snel terecht bij het FB platform van Pauline van Berkel, "Zwanger voor een ander". 

Mede dankzij Pauline is er gelukkig al heel wat meer informatie te vinden die er een aantal jaar geleden nog niet was. Zelf is Pauline twee keer draagmoeder geweest voor een ander koppel en onderhoud veel contact met andere draagmoeders en 'wensouders'. Dankzij dat platvorm ben ik in contact gekomen met andere draagmoeders die mij heel veel informatie hebben kunnen geven. Ik ben haar hier dan ook ontzettend dankbaar voor!

Nog steeds in Pauline belangrijk voor mij. Niet alleen omdat ze een voorbeeld voor mij is, maar ook omdat zij opleiding tot Doula heeft gedaan en ook nog eens geboortefotograaf is.

https://lukk.nl/

Toen ik mij bezig hield met mijn komende zwangerschap en hoe ik dit wilde vormgeven had ik al snel bedacht dat het fijn zou zijn om ondersteuning te krijgen van een doula en wie kan mij nu beter begeleiden en begrijpen dan Pauline zelf?! 

Van begin af aan speelt zij dus een belangrijke rol in mijn zwangerschap en heb ik haar tussentijds regelmatig kunnen appen/chatten om advies en ervaringen te delen. 

Ik denk dat het niet alleen heel fijn, maar ook belangrijk is om mensen om je heen te hebben die je begrijpen en ondersteunen. Dat geldt natuurlijk voor iedereen. <>

Wanneer je zwanger bent is het natuurlijk fijn om contact te hebben met andere "zwangere vrouwen". Is een van je vriendinnen zwanger? Dan is dat natuurlijk helemaal fantastisch om zoiets moois met elkaar te kunnen delen. 

Aangezien mijn situatie toch net even anders is dan bij de gemiddelde zwangere vrouw is het toch lastig om bepaalde dingen te kunnen delen.  Waar ik vooral behoefte heb om over de zwangerschap zelf te praten, praten de meeste zwangeren liever over hun toekomstige zoon of dochter, hoe gaat de babykamer eruit zien? Welke kinderwagen? Dagopvang? etc etc.. Dat is voor mij allemaal niet van toepassing. 

Maar hoe geweldig is het om iemand te leren kennen die juist wél precies weet wat ik ervaar en bedoel? Iemand die óók een kindje draagt voor een homostel vanuit de zelfde liefde en overtuiging.

Ja, die mazzel hebben wij. Lianne en ik hebben elkaar via het platvorm van Pauline leren kennen en wat blijkt? We zijn ongeveer tegelijk uitgerekend! (beide eind augustus). Alleen dat al schept een band.

Al snel wisselde we onze gegevens uit en deelden onze eerste stappen in ons traject met elkaar. "Hoe heb jij dat ervaren? Waar liepen jullie tegenaan?" etc. Gaande weg wordt je al closer en deelden we allerlei kwaaltjes of ergernissen met elkaar. En dan hingen we gewoon anderhalf uur lang met elkaar aan de telefoon.

Double Date
Tijd voor een meeting. Niet alleen leuk voor ons, maar ook voor 'onze mannen' natuurlijk! ;) Dus (na enige moeite) is het gelukt een datum te prikken. 27 mei. Wat we precies zouden gaan doen, dat zouden Sjors en Aart verzinnen.

"In hetzelfde schuitje" door Utrecht

De weersverwachting zag er goed uit. Een mooiere dag hadden we eigelijk niet kunnen treffen. Het was onze eerste ontmoeting maar toch voelde het alsof we elkaar al veel langer kende. En dat is natuurlijk deels ook zo. Je hebt in de tussentijd al zoveel met elkaar gedeeld.

Wat ik vooral heel prettig vind in mijn contact met Lianne is dat we elkaar gewoon begrijpen en er bepaalde vragen niet eens aan bod komen. Of het moeilijk is? Ah, wel nee! Lianne en ik begrijpen precies elkaars gevoel hierin. Natuurlijk niet. Dat maakt ons echt niet opeens onmenselijk. We staan er gewoon anders in dan de meeste vrouwen. Ondertussen is het wel heerlijk om grapjes te maken over mogelijke antwoorden die je op de veel voorkomende vragen kunt geven. We hebben heel wat afgelachen! We zitten immers in 'hetzelfde schuitje'.

Ook Roy en Manuel vonden het erg leuk om Sjors en Aart te leren kennen. Hoe bereiden zij zich precies voor? Ook zij hebben heel wat gemeen met elkaar en dat geeft zo'n binding.

Mijn zwangerschap is niet alleen opzichzelf al een heel bijzondere en mooie ervaring. Het heeft mij ook heel veel fijne gesprekken en ontmoetingen opgeleverd. Er ontstaat niet alleen een nieuw leven in mijn buik, er ontstaan ook nieuwe vriendschappen. <>